Paprykarz, że szczeciński się chowa.

Nie przepadam za paprykarzem. Gdyby istniała jakaś tam moja jedzeniowa top lista znalazł by się raczej na jej końcu, mam na niego ochotę może trzy razy w roku. Ale taki domowy paprykarz to zupełnie inna bajka. Nie przypomina takiego ze sklepu i na dobre mu to wychodzi. Jest dobry na zimno, na chlebie, z talarkami świeżej cebulki, ale mi osobiście najbardziej posmakował na gorąco jako samodzielne danie (paprisotto?). Pyszny, dość pracochłonny, ale efekty są tego warte.

Przepis dostałam od kuzynki.

Paprykarz

                         

1 kg marchwi - zetrzeć na grubych oczkach tartki

1 kg cebuli - pokroić w kostkę

1 kg papryki czerwonej- pokroić w drobną kostkę lub cienkie paski

1 kg pomidorów - sparzyć, obrać i pokroić w kostkę

3/4 szkl oleju (dałam ½ szkl)

2,5 łyżki soli

pieprz i ostra papryka do smaku

300 g ryżu - ugotować na półtwardo

1/2 szkl cukru (dałam 1/3 szkl i w zupełności wystarczyło)

1 koncentrat pomidorowy (średni słoik) – w zależności od jakości koncentratu i naszych upodobań

3 puszki tuńczyka rozdrobnionego (u mnie 6 małych puszek, po 80 g każda)

Marchew podsmażyć na oleju, dodać cebulę, paprykę i pomidory i dusić do miękkość. Dodać przyprawy, cukier, ryż, koncentrat i tuńczyka. Przełożyć do słoiczków i pasteryzować 15 – 20 minut. Przechowywać w chłodnym miejscu. I podobno nikt nie wie jak długo maksymalnie, bo zawsze błyskawicznie znika.

Z tej ilości wyszło około 15 słoików średniej wielkości.

W naszym paprykarzu tuńczyk jest trochę słabo wyczuwalny- można próbować i dodać więcej. Albo zamienić tuńczyka na makrelę na przykład- takiego wariantu chyba spróbujemy następnym razem.