Pierwszy post i nalewka z aronii oraz czarnej porzeczki na odwagę. I na serce.

Człowiek budzi się w środku nocy ( 6 a.m., wakacyjna strefa czasowa ), na lekkim kacu, z przytkanymi drogami oddechowymi (enigmatyczna alergia), pokaszluje czytając przestarzałą gazetę i tuż po śniadaniu ten sam człowiek, czyli ja, realizuje od jakiegoś czasu układający się w głowie plan- zakłada bloga. Nie tylko dlatego, że rano, że czas wolny, że oświecenie. Stało się tak z chęci dzielenia się dobrymi rzeczami, realizowania czegoś co odważniejsi nazwaliby pasją, z chęci wskakiwania na krzesła czy inne meble z aparatem (lub marnym ‘czymkolwiek’ w moim przypadku)!

Jest to całkiem niezły powód do wzniesienia toastu, zatem dziś nalewka z aronii i czarnej porzeczki. 

Mimo tego, że najlepsza do toastów będzie dopiero za kilka miesięcy.

To moja pierwsza nalewka. Bazowałam na tym przepisie, zmodyfikowałam ze względu na aroniowy deficyt - sadzonki aronii zostały wetknięte w ziemię zaledwie rok temu.

Nalewka z aronii i czarnej porzeczki z nutą wanilii

      -  150 g aronii;

      -  200 g czarnej porzeczki

      -  43 liście z drzewa wiśniowego,

      -  330 g cukru,

      -  1 niecała łyżeczka kwasku cytrynowego,

      -  1 torebka cukru waniliowego

      -  330 ml wody (poprawka: nawet do około 400 ml będzie odpowiednio)

      -  około 200 ml  spirytusu.

Aronię, porzeczki i liście wiśni umyć, wrzucić do garnka, zalać wodą i gotować około 10 minut. Dodać cukier i kwasek cytrynowy, gotować kolejne 10 minut, dodać cukier waniliowy. Tak przygotowany wywar zostawić na 24 godziny. Po tym czasie dokładnie odcedzić, jeśli potrzeba przelać przez gazę, wlać spirytus. Rozlać do butelek. I czekać.

 Przepis dodaję do akcji: